six degree

کسی نام تو را در آخرین نقطه ی ذهنم فریاد می کشد

و مرا وادار می سازد بیاد بیاورم

رفتنت را بی دلیل

قطره ای اشک دنیای تاریک نگاهم را بارانی می کند

چه پایان غم انگیزی

لمس دستان بی رحم ناکامی

و پذیرش به آخرین نقطه ی دنیا رسیدن

جایی که من هم اکنون در آن

به انتظار بازگشتت ایستاده ام

انتظاری که باور دارم هیچ گاه به پایان نمی رسد

چرا تو هرگز باز نمی گردی

و من هرگز دوست نداشتنت را نمی آموزم

چه کسی خانه ی عشق من و تو را ویران کرد ؟

چه کسی واژه های زیبای دوست داشتن را در نگاه تو کشت ؟

عزیزم حالا که چشمانت قصه ی تلخ رفتن را فریاد می کشند به من بگو 

چه کسی جز خودت ٬ تو را از من گرفت ؟؟؟

سلام

نمی دونم چی بنویسم ٬ که قصه ی تکرار نباشه

آخه این روزها دیگه حرفی تازه برای زده شدن باقی نمونده

دلم برای همتون خیلی خیلی تنگ شده بود

اما خوب چه می شه کرد گاهی اوقات نگفتن از بیهوده گفتن خیلی بهتره

راستش یه مدت اون قدر هر جا که رفتم از عشق و ناکامی هاش شنیدم که

اول از همه حالم از خودم بهم خورد

اون وقت تازه فهمیدم منم یکی از آون ادم هایی هستم که از عشق فقط ناله کردن

و فریاد کشیدن رو بلدن

واسه همین تصمیم گرفتم حتی اگه به اندازه ی یه سر سوزن هم که شده

خودم رو عوض کنم

و به جای این من دروغی

خودم باشم

كسي كه در عوض اين همه تلخي به حرمت عشق ياد مي گيره كه سكوت كنه

سلام بعد از آخرین پستی که گذاشتم دیگه نت نیومدم .بچه ها ببخشید اگه اومدین دیدنم اما حرفی برای خوندن ندیدن آخه حرفی نداشتم که بنویسم تا شماها بخونیدش ٬ حالم اصلا خوب نبود و جورایی این مدت همش گریه می کردم اما حالا خیلی بهترم . بهش گفتم که دوستش دارم یعنی به دوستش گفتم اونم رفت و بهش گفت . فکر می کردم اونم همین رو می خواد اما اشتباه می کردم ٬ جلو چشمهای خودم رفت سراغ یکی دیگه ٬ خیلی دلم شکست اما حرفی نزدم . حس می کردم تحقیر شدم و دیگه چیزی به اسم غرور برام باقی نمونده ٬ راستش هنوز هم همین احساس رو دارم . من دیگه نگاش نمی کنم اما اون هنوز نگام می کنه و مثل گذشته ساعت ها رو به رو م می شینه انگار اصلا اتفاقی نیفتاده ٬ نه من حرفی زدم و نه اون با کس دیگه ای دوست شده . با خودم فکر می کردم به همه می گه که من دوستش دارم اما حرفی نزد و اصلا به روی خودش هم نیاورد . آبروم رو توی دانشگاه نبرد و اجازه نداد کسی از ماجرا چیزی بفهمه ٬ با این کارش من بیشتر دوستش دارم . بعضی وقت ها با خودم می گم چرا مثل بقیه ی پسرها که خوشحال می شن به همه بگن یه دختر بهشون ابراز علاقه کرده احسان این کار رو نکرد . شیوا می گه شاید دلش برات سوخته اما خودم دوست دارم فکر کنم دوستم داشته و بالاخره یه روز می یاد سراغم . این روزها بیشتر از همیشه بهش فکر می کنم . زهره می گفت با یه دختر تو ملاصدرا دیدتش اما من باور نکردم آخه این روزها همه دوستام به جای اینکه رومم کنن آزارم می دن . امروز به مامان گفتم اگه زمان به عقب برمیگشت بازم بهش می فهموندم که دوستش دارم چون تنها چیزی که که این ماجرا بهم یاد داد این بود که دوست داشتن که خجالت کشیدن نداره . احسان ارزش عشق من رو داره حتی اگه هیچ وقت سراغم نیاد . این وسط فقط یه سوال توی ذهنم وجود داره اونم اینکه چرا من رو نخواست و حالا که نخواست چرا هنوز نگام می کنه و یه کاری می کنه که بیشتر عذاب بکشم ؟ یعنی من این قدر بد بودم که مریم رو بهم ترجیح دادی ؟

خیلی وقت بود که دیگه حوصله ی وبلاگ نویسی رو نداشتم ٬ تصمیم گرفته بودم بازم مثل گذشته ها حرفهای دلم رو توی ذهن و روحم مخفی کنم تا کسی با ترحم بهم نگاه نکنه اما تنهایی اون قدر آزارم داد که مجبور شدم دوباره بنویسم . دیروز نزدیک به دو ساعت توی حیاط دانشگاه رو به روت نشسته بودم ٬ کمرم درد می کرد و پاهام از اون همه نشستن خواب رفته بود اما یه چیزی از درون من رو به نشستن وادار می کرد . گاهی اوقات طوری که من متوجه نشم بهم نگاه می کردی و قبل از اینکه من بتونم مچت رو بگیرم نگاهت رو می دزدیدی . نمی دونم پشت اون چشمهای مغرور چه خبره ٬ شاید تو برخلاف من که از روی علاقه ساعت ها به اون صندلی تکیه می دم فقط کنجکاوی و نه بیشتر . دلم می خواد فکر کنم که تو هم از من خوشت اومده و فقط منتظر یه فرصت کوچیک هستی تا بهم نزدیک بشی . احسان تو تمام اون چیزی هستی که من می خوام ٬ همه ی خواسته ی من . می دونم خیلی ها دوستت دارن اما بزرگترین آرزوی من اینکه یه روز تو فقط من رو دوست داشته باشی و چه چقدر دردناک و سخته که خودم خوب می دونم این آرزو تقریبا محاله . 

پر از دوست داشتن

دلم می خواد به تو فکر کنم

به تو که همه ی دنیای منی

دنیایی که منو می ترسونه

ترس از اینکه یه روز برات تکراری بشم

ترس از اینکه یه روز بری و دیگه دوستم نداشته باشی

من از نفس کشیدن بدون تو می ترسم

اگه تو نباشی از این حس خوب

خالی می شم

پس پیشم بمون و بذار دوستت داشته باشم  

بذار اگه قراره به شوق دوست داشتن یه نفر زندگی کنم اون آدم تو باشی

بذار دنیای من تو باشی

آدم ها چیزی جز تکرار نیست

تکرار دوست داشتن ها

و جدائی ها

و من حالا پر از تکرارم

می خواستم هیچ وقت ٬ به هیچ کس فکر نکنم

و حداقل به خودم نشون بدم

که من می تونم تکراری نباشم ولی

تو و حضورت مثل همیشه

محاسباتم رو بهم زد

این روزها بیشتر از هر زمان دیگه ای به گفته هات فکر می کنم

به تو که آفریده شده ای تا من دوستت داشته باشم

از تو نوشتن برام خیلی سخته  

پس ازت نمی نویسم

از حس خوبی که به روحم هدیه کردی میگم

از اینکه می خوام دوستت داشته باشم و

به تمام دنیا حتی خودم ثابت کنم که تو ارزش دوست داشتن رو داری

می خوام باور کنم که می تونم

اگه رنگی نیستم حداقل خاکستری باشم

نه مشکی

پ.ن.۱ : دوستای خوبم ببخشید که دیر آپ کردم و توی پست قبلی نتونستم به کامنت های قشنگتون جواب بدم .

پ.ن.۲ : سعی می کنم دیگه هیچ وقت این طوری نشه .

پ.ن.۳ : اگه می شه برام دعا کنین آخه این روزها توی شرایط عجیبی هستم که خودم هم درست ازش سر در نمی یارم .

پ.ن.۴ :همتون رو خیلی خیلی دوست دارم .

بر رخش نور ماه می خندید

در گذر گاه آن لبان خموش

شعله ای بی پناه می خندید

                                    شرمناک و پر از نیازی گنگ

                                    با نگاهی که رنگ مستی داشت

                                    در دو چشمش نگاه کردم و گفت :

                                    باید از عشق حاصلی بر داشت

                                                                            سایه ای روی سایه ای خم شد

                                                                            در نهان گاه راز پرور شب

                                                                            نفسی روی گونه ای لغزید

                                                                            بوسه ای شعله زد میان دو لب

به وسعت آسمان است

و دنیای ماهی ها

به اندازه ی دریا

و دنیای من ....

به اندازه ی چشمهای تو

پلک نزن

دنیای مرا

بهم نریز ....

می خواستم فقط به شوق

دوست داشتن تو نفس بکشم و زندگی کنم

ولی حالا که خوب فکر می کنم

می بینم ٬ اگه قرار باشه

به خاطر دوست داشتن تو نفس بکشم اصلا همون بهتر که نفسم بالا نیاد

و بمیرم

آدمی که از عشق و وفا چیزی نمی فهمه

آدم نیست

خسته شدم از این همه ناله کردن

از این همه عاشق بودن

دیگه نمی تونم خودمو تحمل کنم

از این موجود ضعیفی که تنها هنرش دوست داشتن توئه متنفرم

می خوام یکی دیگه باشم

هر کسی

جز اینی که هستم 

عشق یعنی دوست داشتن

یه نفر بی دلیل

یعنی دیدن تمام دنیا تو چشمای کسی که دوستش داری

یعنی نفس کشیدن

زنده بودن

و زندگی کردن

فقط برای دوست داشتن 

اما حالا می فهمم

که توی این دنیای بی در و پیکر

عشق یعنی بازی دادن کسی که دوستت داره

یعنی خندیدن به احساس بقیه

یعنی از همه کس و همه چیز متنفر بودن

یعنی درد کشیدن و بغض کردن

عشق یعنی خفه شدن

به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته ی من

چرا افسرده است این قلب پر سوز

                                           ز جمع آشنایان می گریزم

                                           به کنجی می خزم آرام و خاموش

                                           نگاهم غوطه ور در تیرگی ها

                                           به بیمار دل خود می دهم گوش

                                                                                    گریزانم از مردم که با من

                                                                                    به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

                                                                                    ولی در باطن از فرط حقارت

                                                                                    به دامانم دو صد پیرایه بستند

                                           از این مردم که تا شعرم شنیدند

                                           به رویم چون گلی خوش بو شکفتند

                                           ولی آن دم که در خلوت نشستند

                                           مرا دیوانه ای بد نام گفتند

دل من ٬ دل من ای دل دیوانه ی من

که می سوزی از این بیگانگی ها

مکن دیگر ز دست غیر فریاد

خدا را ٬ بس کن این دیوانگی ها    

خسته شدم از این همه تکرار ٬ از این همه سکوت ٬ از این همه درد . دلم می خواد نفس بکشم ٬ دلم می خواد از دست این بغض لعنتی نجات پیدا کنم ٬ ای خدا کجایی که صدام رو بشنوی ؟ من دلم می خواد دیگه عاشق نباشم .   

شاید به غربت دلی که شکست و هیچ کس به درد او نگریست   

زمین پر از برگهای زرد و نارنجی شد   

به یاد حرمت عشقی که زیر پا له شد     

هنوز مانده شود بغض آسمان جاری   

به حزن این همه دوستت دارم های تو خالی    

چه ساده از من گذشتی ٬ انگار که هرگز نبوده ام و چه ساده چشم بر من بستی انگار که هرگز مرا ندیدی ... جای تعجب ندارد ٬ من جنس تو را خوب می شناسم . دویدن و دویدن و عاقبت به تصور رسیدن دلزدگی و بریدن ... گله ای نیست ٬ آنکه عاقبت می بازد تویی نه من... این اشک ها و این بغض دردناک مهمان چند روزی من اند اما تو ... یک عمر در حسرت عشقی که من می توانستم به روح سرد و قلب بی رحمت هدیه کنم خواهی گریست ... شک ندارم که خیلی زودتر از آنچه فکرش را کنی غم از دست دادن من گریبانت را می گیرد و تو دوباره به سمت من بر می گردی اما چه سود ... فاصله ی عشق و نفرت چنان به هم نزدیک است که فرصتی برای بخشش باقی نخواهد ماند ...   

آرامش جاودانه می خواهم

بر حسرت دل اگر نیفزایم

آسایش پیکرانه می خواهم

پا بر سر دل نهاده می گویم

بگذشتن از آن ستیزه جو خوشتر

یک بوسه ز جام زهر بگرفتن

از بوسه ی آتشین او خوشتر

پنداشت اگر شبی به سر مستی

در بستر عشق او سحر کردم

شبهای دگر که رفته از عمرم

در دامن دیگری به سر کردم 

دیگر نکنم ز روی نادانی

قربانی عشق او غرورم را

شاید که چو بگذرم از او یابم

آن گمشده شادی و سرورم را

آن کس که مرا نشاط و مستی داد

آن کس که مرا امید و شادی بود

هر جا که نشست بی تامل گفت :

او یک زن ساده لوح عادی بود

می سوزم از این دو روئی و نیرنگ

یک رنگی کودکانه می خواهم

ای مرگ از آن لبان خاموشت

یک بوسه ی جاودانه می خواهم